Bij iemand in het krijt staan met een schuldgevoel

De moderne mens kent veel emoties, maar de ergste is het schuldgevoel. Dit irritante stemmetje in ons hoofd is nog erger dan een migraine aanval en kan alleen door overcompensatie worden genezen.

In het krijt staan met een schuldgevoel
De uitdrukking “bij iemand in het krijt staan” is afkomstig uit een afgesloten tijdperk, waarin nog met een krijtje de schuld op een bord werd geschreven. Tegenwoordig gebeurt dat op moderne manieren, maar de uitdrukking is nog steeds in gebruik. Het gaat hier niet alleen om het echte geld, maar zeker ook om wat er in ons hoofd gebeurt, als wij van iemand een cadeautje, gift of dienst verleend krijgen. Onbewust staan wij dan bij die persoon in het krijt. En om het nog erger te maken, deze schuld drukt op ons en hier willen wij zo snel mogelijk vanaf!
Er zijn mensen die dit schuldgevoel feilloos weten te activeren en er hun beroep van hebben gemaakt.

Een voorbeeld hiervan kwam ik op vakantie in Tunesië tegen. Na een zonovergoten vakantie was het moment van de terugreis aangebroken en werden wij met de hotelshuttle naar het vliegveld vervoerd. Daar aangekomen stonden al diverse jongemannen klaar om ons met de koffers te “helpen”. Wij waren na een week al bedreven geworden in het onmiddellijk afkappen van deze vriendelijke diensten. Helaas was een ouder echtpaar wel in de val gelopen en voor zij het wisten hoefden zij hun eigen koffers niet meer te dragen. Het echtpaar probeerde het tij nog te keren door in het Engels te vertellen dat zij geen Tunesisch geld meer hadden, maar de kruiers verzekerden hun dat zij er echt niets voor wilden hebben. Er zou waarschijnlijk ook geen factuur voor bewezen diensten na het inchecken worden verstrekt, maar toch voelde het oudere echtpaar zich moreel verplicht om iets terug te doen. Je moet er toch niet aandenken dat je straks in het vliegtuig stapt met een schuldgevoel, dat zo zwaar op je schouders ligt dat je voor deze extra kilogrammen moet bijbetalen. Gelukkig had ik nog wat kleingeld op zak en stopte dit het echtpaar toe, zodat zij hun “schuld” konden aflossen.

Einde verhaal zou je zeggen, maar waren alle schulden hiermee afgelost ?
Nee, want nu stond het echtpaar bij mij in het krijt en tijdens de vlucht kwamen zij naar mij toe om met enkele euro’s de rekening te  vereffenen.

“Als een verkoper u iets gratis aanbiedt, moeten de alarmbellen gaan rinkelen”

Experts in het onbewuste gedrag spelen hier slim op in en beginnen het verkoopproces met een klein cadeautje om dit later met een grotere aankoop dubbel en dwars te kunnen goedmaken.
Of dacht u dat de verkoper die u een kop koffie bij binnenkomst aanbood dat alleen deed omdat hij van nature sympathiek is? En waarom begint de demonstratrice bij een (tupperware) party altijd met een klein cadeautje? Het bekende pepermuntje bij de rekening in een restaurant is echt niet omdat zij verwachten dat u met een hongergevoel de zaak verlaat. Als u even niet oplet en het gedachteloos aanpakt, staat het schuldgevoel direct met 3-0 voor en kunt u alleen door iets extra’s terug te doen, de stand weer in evenwicht krijgen.

Creëer een schuldgevoel

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *