Efteling discrimineert

Nadat de misstanden met Zwarte Piet zijn aangepakt, is het nu tijd om door te pakken en met de schrijnende toestanden in de Efteling korte metten te maken. 

We zien het allemaal dagelijks om ons heen, op straat, bij de bakker en op het werk. Mensen die gebukt gaan onder discriminatie en altijd het pispaaltje zijn. Gelukkig is hun lot aangetrokken door actieve Nederlanders die vinden dat de maat bij de Efteling nu echt vol is. En laten we eerlijk zijn, het kon zo niet langer. We leven tenslotte niet meer in de Middeleeuwen, maar in de moderne 21e eeuw.

Wie is er niet de afgelopen jaren naar Kaatsheuvel afgereisd om daar het plaatselijke pretpark te bezoeken. Na een dag vertier en wachtrijen, komt de klap op de terugweg altijd hard aan. De melodie van Monsieur Cannibale zit als een oorwurm vast in je hoofd en de klanken blijven je achtervolgen. Tot op heden is hier nog geen medicijn voor uitgevonden. Waarschuwing: Deze link maakt je gek!

Efteling KapselBij de Noord-Koreaanse grens klinkt 24 uur per dag, het liedje van Rick Astley “Never Gonna Give You Up” op volle sterkte uit de luidsprekers . Gewoon om te kijken of kapper van de grote leider Kim Jong-un al is bezweken onder deze foltering.  Mijn vermoeden is dat door het liedje van Monsieur Cannibale te gaan spelen, de dictatuur binnen een maand is veranderd in een democratie.

Bosjesmannen zijn nooit verkouden.

Gelukkig is er nu een Facebook actie gestart om aan de kannibalen misstand een einde te maken. Tenminste dat dacht ik bij het horen van het bericht, dat de Efteling met de actievoerders over Monsieur Cannibale in gesprek gaat. Het blijkt echter niet over de melodie van de misselijk makende bezienswaardigheid te gaan, maar om het stereotype beeld dat iedereen nu van Bosjesmannen heeft. Er zijn mensen die deze stam een hart onder de riem willen steken. Door een neusring in te doen, willen zij zich solidair verklaren met deze gediscrimineerde bevolkingsgroep. Als je ooit de kans krijgt om deze personen een verkoudheid te bezorgen, moet je dit zeker niet nalaten. Het effect dat je krijgt als deze mensen hun neus willen snuiten is onvergetelijk en hilarisch.

Prem baalt ervan dat hij niet in het nieuws is gekomen met deze Efteling actiegroep.

Bosjesmannen durven zich na de opening van de Efteling attractie steeds minder in het openbaar te vertonen. Ieder kind dat de afgelopen 28 jaar is opgegroeid met een ritje in de ronddraaiende kookpotten, denkt nu dat iedere Bosjesman een pollepel door zijn neus heeft.  Dit is mens onterend en dit moet direct stoppen. Het schijnt dat Prem er vreselijk de pest in heeft, dat anderen op dit idee zijn gekomen en hij niet deze eer op schreeuwende toon kan opeisen. De actiegroep heeft al laten weten dat dit nog maar het begin is. Als de Efteling zijn attractie niet gaat aanpassen, is het volgende doelwit het Carnaval Festival. En laten we eerlijk zijn, deze poppen zijn ook zo stereotypisch, dat dit echt niet meer door de beugel kan. Er schijnen zelfs Engelse poppen bij te zitten met een bolhoed en Franse met een stokbrood onder hun arm.

“De NBEB wil de stront weer terug”

Mijn vermoeden is dat het hek nu van de dam is en de volgende actiegroepen klaar staan om de Efteling aan de schandpaal te gaan nagelen. De club van lange mensen eist een onmiddellijke inkorting van Langnek. De NBEB (Nederlandse Bond Ezel Belangenbehartigers) wil dat de goudstukken bij “Ezeltje strek je” worden ingewisseld voor geurige uitwerpselen. Tot slot wil de Obesitas patiëntenvereniging actie gaan voeren tegen het stereotype beeld dat kinderen nu van dikke mensen hebben. Bij het zien van Holle Bolle Gijs gaan zij nog denken dat ieder pondje door het mondje gaat.

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

1 Comment

  1. Jaap, je blijft uniek in het columns schrijven,blijf zo door gaan!!!

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *