Op oorlogsmissie in Grolloo

Was deze week in een oorlogsgebied. Er werd met scherp geschoten waarbij meningen de kogels waren. Het was het gesprek van de dag. Er was geen ontkomen aan om partij in dit conflict te kiezen of je moest onder die beruchte steen gaan zitten. Oftewel Hunebed om in het Drentse vakjargon te blijven. In de talkshow’s sierde zijn foto op de achtergrond als een poster van “Wanted Dead or Alive” 

Toevallig kwam ik in de woonplaats van deze beroemde bromsnor genaamd Johan Derksen terecht. Door alle media-aandacht was ik op alles voorbereid toen ik het gemeente bord met “Welcome to the Blues Village Grolloo” passeerde. Om onregelmatigheden te voorkomen was de hoofdverkeersader hermetisch afgesloten. Begrijpelijk om de ME van Grolloo meer overzicht te geven bij de voor- en tegenprotest demonstraties. Of zou het toch te maken hebben met een Gemeentelijke planning om de Hoofdstraat van een nieuw wegdek te voorzien? Dan maar via het onverharde pad langs de kerk het dorp binnen gegaan.

Een ober met (Voetbal) Inside informatie

De vermommingen van de demonstranten waren perfect uitgevoerd. Ze zagen er allemaal uit als jonge gezinnetjes of pensionado’s op hun elektrische fietsen. De route leidde naar Hofsteenge, de grootste en enige herberg van het dorp om aan meer informatie te komen. Het terras zat vol en heerste er een rustige 1,5 meter samenlevingssfeer. Ook het gesprek met de dienstdoende ober bracht weinig spannends voort. “Ja, hij had de uitzending met het kijkcijfer record gezien en vond dat Johan zich prima had verdedigd ondanks de schijnheilige houding van Wilfred Genee. Verder hoopte hij dat de naam van Grolloo in de toekomst nog vaak zou vallen. Prima voor de klandizie.” Het woord schijnheilige vond ik naar aanleiding van de rel dan wel weer humor.

De mussen vallen deze zomer bewusteloos van het dak en twee woorden die normaal alleen in de wintermaanden worden uitgesproken, zetten nu het land in rep en roer. Je zult maar cabaretier zijn en in deze zomerse dagen je nieuwe teksten aan het schrijven zijn. De moed zinkt je toch in de schoenen. Wie durft er nog een grap over Zwarte Piet te maken? Als deze viral gaat, ben je bij de koffieautomaat gelijk gebrandmerkt. 

Johan is een garantie voor extra zetels

Misschien zit ik in de verkeerde bubbel maar bij de mensen die ik hierover hoor en spreek, vindt de overgrote meerderheid dat Johan Derksen geen racist is en dat zijn grapje geen dijenkletser was maar dat de reacties in de media niet representatief zijn voor de mening van de meerderheid van de Nederlandse bevolking. Het wachten is op een slimme politieke partij die deze gevoelens omzet in een lijstduwer schap van Johan Derksen. Succes gegarandeerd.

Je kunt zijn uitspraak vergelijken met het geven van een verbale corrigerende tik aan iemand die daarvoor zelf heeft opgeroepen om iemand in zijn gezicht te trappen. 

Er zullen de komende tijd veel standbeelden verdwijnen of verhuizen naar achteraf steegjes. Heb ter compensatie voor ons culturele erfgoed een oplossing. In Grolloo is naast het beeld van Harry Muskee tegenover café Hofsteenge nog genoeg ruimte voor een beeld van Johan met sigaar. Over het opnemen van zijn naam in het Canon van Nederland hebben we het wel bij de volgende herziening hiervan. 

Grolloo
Grolloo

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

1 Comment

  1. Ik hoop dat velen deze column met een glimlach lezen. Veel kijkers zullen deze 3 personen gaan missen, desnoods in een andere vorm verder gaan???

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *