‘t Ouwe Boekie

Hebt u dat ook wel eens ? U stapt ergens binnen en krijgt niet alleen het gevoel dat de tijd stil staat, maar ook dat de personen die in dit tijdperk leven er helemaal thuishoren. Zelf had ik zo’n ervaring op Texel in ‘t Ouwe Boekie.

't Ouwe Boekie

Dit winkeltje bevindt zich in een zijstraatje van de hoofdstad van het eiland “Den Burg”. Als je het niet weet, bestaat de kans dat je gedachteloos langs ‘t Ouwe Boekie loopt. Buiten staan een paar tafels met boeken in kratten. Als de eigenaar lunchpauze heeft, staat er een busje op de tafel waarin je zelf het aankoopbedrag kunt voldoen. Zo blijft de kassa ook tijdens de lunchpauze rinkelen. Het geeft, voordat je één stap binnen hebt gezet, de sfeer aan waarin deze ZZP-er  leeft en handelt. Schijnbaar zonder problemen, anders was het busje allang verdwenen. Geef vertrouwen en krijg vertrouwen, zou de les kunnen zijn die wij hieruit kunnen leren.

 

De Google van ‘t Ouwe Boekie is altijd bereidt om mee te zoeken

Eenmaal binnen, als het -bijna uit het straatbeeld verdwenen- winkelbelletje aan de deur zijn werk heeft gedaan, betreed je een andere wereld. Sinds mijn eerste keer dat ik hier binnenstapte, zo’n 15 jaar geleden en alle vervolgbezoeken is de sfeer gelijk gebleven. Zachte klassieke muziek, de geur van boeken maar vooral de serene rust met als toonbeeld hiervan de eigenaar achter zijn bureau in een hoek van de winkel. De boeken staan op planken door de hele ruimte, op de trap, op de grond en natuurlijk op het bureau waaraan de eigenaar rustig zit te lezen. Kartonnen bordjes op de planken geven de categorieën aan en anders is de Google van ‘t Ouwe Boekie altijd bereidt om mee te zoeken.

Je ziet direct: deze gedistingeerde man zit hier op zijn plaats en doet iets wat zijn passie is. Met name voor mij is dit laatste iets ongrijpbaars en prikkelt mijn nieuwsgierigheid hoe hij dit voor elkaar heeft gekregen. Op mij is meer het fantastische lied van U2 van toepassing: “I still haven’t found what I am looking for”. Gelukkig geldt dit laatste alleen voor mijn arbeidsleven.

Het is bekend dat activiteiten die je leuk vindt energie geven en dat dit ook tegenovergesteld werkt. De (waarschijnlijk nooit opgestelde) functie omschrijving voor deze eigenaar van ‘t Ouwe Boekie zit zo gegoten dat er zelfs met een waterpas geen millimeter afwijking is te constateren. Mijn bedrijfseconomische achtergrond is altijd geïnteresseerd of dit soort ondernemingen wel voldoende bestaansrecht hebben om aan het eind van de maand alle rekeningen te kunnen betalen. Het lijkt de eigenaar niet te deren en in plaats van euro tekens in de ogen te hebben, bij het afhandelen van een verkocht boek, is hij eerder geïnteresseerd in het boek dat weldra zijn handelshuis gaat verlaten.

Er kunnen in de wereld volksopstanden plaatsvinden, munteenheden op omvallen staan of een Nederlander voor maanden de ruimte in worden geschoten, maar bij het antiquariaat ’t Ouwe Boekie blijft alles hetzelfde.

Hoewel, sinds een paar jaar zit er een bordje naast de deur dat er geen “nieuwe” boeken meer worden ingenomen. Gezien de stijging van de gemiddelde omvang van de mensheid, kan de ruimte van het looppad tussen de boeken, niet verder verkleind worden.

En heeft een politicus in een andere context niet eens verklaard: “vol is vol”.

 Ouwe Boekie_V2Boekenlegger 't Ouwe Boekie

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *