Rwanda ontketent een reclame revolutie

Vergeet Spanje, Turkije of Griekenland. Ook onze geliefde Waddeneilanden zullen het in de toekomst moeten ontgelden. Dankzij reclame is een nieuw toeristisch gebied in opkomst, waar je eindelijk weer eens indruk mee kunt maken bij de koffieautomaat. En dat allemaal omdat de armen de rijken geld gaan geven.

Iedere ondernemer weet dat de kost voor de baat uitgaat. Of om het in goed Nederlands te zeggen: “Denk uit of the box”. Als Henry Ford indertijd had gevraagd welk vervoermiddel de mensen wilden, hadden zij gezegd: “Een sneller paard”. Maar Henry ging in zijn schuur aan de slag en kwam eruit met de T-Ford met 20 paardenkrachten. Een topman van Microsoft had deze truc nog niet door en beging de klassieke blunder bij de introductie van de iPhone met de opmerking: “Mensen gaan toch niet onderweg lopen te bellen!”.

Ik moest hieraan denken toen ik hoorde dat Arsenal een nieuwe shirtsponsor heeft. Dit keer geen elektronica merk of vliegtuigmaatschappij, maar een land. En geen rijke oliestaat, maar één van de armste landen ter wereld. Hier klopt iets niet en dat veroorzaakt een storing in ons denkpatroon. Hoe kan een land dat ontwikkelingshulp krijgt, een aantal miljoenen op de grasmat leggen om bekender te worden.  Hoewel het een Engelse voetbalclub betreft, wisten onze Nederlandse Kamerleden niet hoe snel zij hier vragen aan de minister over moesten stellen.

Dit bracht mij op het volgende idee. Waarom laten Kamerleden zich ook niet sponseren? In de showbizz is het heel normaal om het kledingmerk op de kraag in beeld te brengen. Dat moet toch ook mogelijk zijn bij onze volksvertegenwoordigers? Bij iedere rake quote even het logo van een biermerk of opticien keten in beeld brengen.

Nieuwe shirtsponsor met reclame voor Monuta

Laten we deze lijn eens doortrekken en naar meer mogelijkheden kijken. Waarom hebben bijvoorbeeld de begrafenisondernemers nog geen shirtsponsor? Ik voorzie een opleving in de cake branche als Dr. Oetker met logo en al op de ruggen van de dragers pronken. Of wat te denken van een gemeentehuis. Schud dat suffe imago af en plaats het Red Bull symbool boven de ingang. De mogelijkheden zijn eindeloos. De restauratie van de Gouden Koets kost 1,2 miljoen euro. Laten we als betalende onderdanen er dan maar plezier aan beleven. Plaats er een bestickering op met: “Ook voor de verzekering van uw eigen Gouden Koets, even Apeldoorn bellen”

De kerken redden het niet meer met collectes en zijn gedoemd tot de bedelstaf. Laat de commercie zijn werk doen en hang reclameborden op naast de kansel. Of een promotie voor een kinderdagverblijf in een RK kerk handig is, laat ik in het midden.

Hang aan de buitengevel van een gevangenis reclame voor een slotenmerk. ”Wat binnen is, moet binnen blijven”. Laat de naam van een specerijen merk prijken op toiletrollen en plak de naam van het schoonmaakmerk Ajax op de binnenkant van de urinoirs in de Kuip. Over een paar jaar zullen we Rwanda dankbaar zijn voor het begin van deze reclame revolutie.

//www.nu.nl/politiek/5282162/regeringspartijen-stellen-kamervragen-rwanda-als-sponsor-van-arsenal.html

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *