Sproeischaamte bij code hitte

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Ik heb er last van, mijn buurman heeft er last van, maar ook je schoonzus en niet te vergeten je collega van de buitendienst. Het is één van de laatste taboes waar we zelfs in 2019 nog niet hardop over durven te praten.

Vroeger dacht je er niet bij na en was er nog geen vervelend stemmetje in je hoofd die je een schuldgevoel probeerde aan te praten. Met het ontwikkelen van de mensheid is onze kennis toegenomen en nu is er niemand meer die kan zeggen: “Wir haben es nicht gewusst”.

Onze zorg voor het milieu stopt bij de tuinslang

Natuurlijk weten we allemaal dat we het hier hebben over het spanningsveld tussen onze eigen kleine bubbel waarin we leven en moedertje aarde. In tijden van extreme warmte en droogte dreigen er watertekorten en dient er zuinig met dit kostbare vocht te worden omgegaan. Tot zover de logische gedachte. Maar dan zitten we in onze tuin en zien we de blaadjes van de plantjes in onze aangeharkte borders gaan hangen. Ja dag, dat laten we echt niet gebeuren. We rollen de Gardena tuinslang uit en laten het zo plaatselijk regenen dat het onzichtbaar voor buienradar blijft. Het liefst doen we het ’s avonds als niemand het ziet, want ergens schamen we ons ervoor dat we het waterpeil onnodig verticaal beïnvloeden. 

Sinds deze hittegolf hebben we hier een woord voor dat wat mij betreft gelijk het woord van het jaar is: Sproeischaamte. 

Sproeischaamte geldt ook voor de wekelijkse autowasbeurt

We laten het woord sproeischaamte als een boom met vertakkingen groeien (mits we deze van water voorzien natuurlijk) Er is vliegschaamte om ons ongemak te benoemen als we massaal van milieubelastende vliegtuigen gebruik maken. Ook het ongemakkelijke gevoel als we met een tas vol lege alcohol flessen naar de glasbak waggelen heet glasbakschaamte. Bezorgschaamte als er weer een pakketdienst voor je deur staat en doggybagschaamte als we de ober geen Tupperware bakje durven te vragen om de restanten van een te overvloedige maaltijd in te deponeren. 

De gevoelens zijn vergelijkbaar met sproeischaamte. Het is net als vroeger op school. Iets wat eigenlijk niet mocht, heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Wie herinnert zich niet het bekende kinderliedje: “Jantje zag eens pruimen hangen”. Voor de goedgelovigen onder ons, misschien loopt het klimaatprobleem wel net zo goed af als dit versje van Hiëronymus van Alphen uit 1778. 

Klik op de link om te lezen dat Drenthe ook last heeft van sproeischaamte.

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

1 Comment

  1. Geen sproeischaamte , alleen tegels.

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *