Ramptoeristen

Ramptoeristen doe wat met je leven!

De uitvinding van de mobiele telefoon heeft ons veel goeds gebracht. We zijn hiermee altijd bereikbaar, kunnen alles opzoeken en we kunnen hem zelfs binnenkort gaan gebruiken als betaalmiddel. Maar er zijn ook schaduwkanten. Op ieder moment van de dag op dat schermpje kijken omdat we bang zijn dat we wereldschokkende berichten missen. Je komt in een sociaal isolement terecht als je niet weet dat tante Annie een nieuwe schemerlamp heeft gekocht, je oude klasgenoot van 20 jaar geleden zojuist heeft ingecheckt bij een B&B in Beetsterzwaag of dat je collega met een glas wijn op de bank zit. 

Omdat het aantal duimpjes voor deze berichten tegenvalt (hoe zou dat nu komen?) zijn sommige smartphones gebruikers geïnfecteerd met het reizende reporter virus. Onder het motto: een foto zegt meer dan 1000 woorden, denken we dat we de World Press Photo onder onze duim hebben. Dat we naar hartenlust klikken bij sportwedstrijden of muziekevenementen levert weinig schade op. Of het zou moeten zijn dat we hierdoor extra zout in de wonde bij de firma Kodak strooien. Die dachten ooit dat het niet zo’n vaart zou lopen met de digitale foto’s. Zoals een bekend Chinees spreekwoord luidt: “Gelukkig hebben ze de foto’s nog”.

De ramptoerist heeft liever een mobiel dan een AED

Het altijd willen delen waar we zijn, wat we doen en met wie zorgt voor een kortsluiting in ons hoofd als we iets vreselijks zien gebeuren. Het begint onschuldig met vallende Sinterklazen of niezende katten. Maar Darwin kwam er al achter dat de mens evolueert en onze sensatiezucht komt tot volle ontwikkeling als we getuige zijn van een ernstig verkeersongeluk. In plaats van de EHBO koffer uit de kofferbak te pakken, gaat onze hand direct naar de mobiel. Een hartaanval filmen en direct streamen kan op een teleurstelling uitlopen als een ambulance medewerker met succes gaat reanimeren. Daar zit je natuurlijk niet op te wachten. Voor een happy ending ga je wel naar de bioscoop of de sauna. 

Bij een fatale botsing is de kans om te stijgen in de zoekresultaten groter. Ramptoeristen moeten wel snel handelen want die hulpverleners kunnen behoorlijk in de weg lopen als je net die perfecte foto van het bebloede slachtoffer wil maken. 

Heeft een leedrecreant nog recht op stemrecht?

Helaas gebeurt het nemen van foto’s bij verkeersongelukken steeds vaker en is het woord kijkersfile een ingeburgerd woord geworden. Er worden behoorlijke boetes uitgedeeld aan deze aasgieren die rond de wrakken zweven, maar tot op heden bereiken ze alleen het tegenovergestelde effect. De vraag is hoe we dit gedrag wel kunnen aanpassen. Zonder erbij na te denken, als een soort van reflex, pakken we onze mobiel als er iets bijzonders gebeurt en willen dit delen. Dit onbewuste gedrag moet omgezet worden naar bewust gedrag. 

De Duitse politie heeft een nieuwe methode hiervoor bedacht. In plaats van op een veilige afstand een foto te maken, worden ze uitgenodigd om de slachtoffers van dichtbij te komen bekijken. Het zal niemand verbazen dat hier weinig animo voor is. Het ongeluk raakt de ramptoeristen vanaf een afstand niet direct. Door te dreigen met een directe confrontatie verandert dit en schrikken de ramptoeristen. Dan komt het besef dat er echte mensen in de wrakken zitten. 

Als je goed kijkt naar de agent zie je het verdriet in zijn ogen. Hij heeft WEL de slachtoffers van dichtbij gezien en deze beelden zullen nog wel even op zijn netvlies blijven. Weet niet hoe het met u is, maar ik heb geen behoefte om hier ook dagen mee rond te lopen. Laten we daarom het volgende afspreken met ramptoeristen die dit soort berichten delen. We verwijderen ze direct uit onze connecties met als laatste boodschap: “Tot ziens, verdriet smuller”

//www.ad.nl/auto/duitse-agent-toont-verkeersdode-aan-ramptoeristen~a440fb94/

Author: Jaap Rietdijk

Sinds ik columns schrijf bekijk ik de wereld met andere ogen. Meer opmerkzaam, meer vragen stellen en mensen observeren in hun dagelijkse gedrag. Met een andere blik waarnemen levert steeds meer verwondering op. Om het vervolgens op papier te krijgen is soms een moeizaam proces (schrijven = schrappen), maar gelukkig zijn er ook momenten van de bekende flow dat de woorden als vanzelf op het papier komen. Het indrukken van de “Publiceer” knop om de column op de website te krijgen, blijft nog altijd een magisch moment. Het volgende traject van het volgen hoe vaak columns worden gelezen en reacties krijgen levert weer nieuwe energie en inspiratie op. Schijven is een activiteit waarin een verhaal zich afspeelt in mijn hoofd en door van vage schetsen tot het invullen van details, het verhaal overgebracht moet worden naar de gedachtewereld van de lezers. Het uiteindelijke doel is om naast het schrijven van columns een parttime baan als schaapsherder te krijgen. Wat moet er niet mooier zijn om ’s morgens de staldeuren open te doen en met een knapzak met de kudde schapen de hei op te gaan en ’s middags als de kudde rustig aan het grazen is, onder de schaduw van een eikenboom, een nieuwe column te schrijven. Ziet u zich het al (net als ik), voor u?

Share This Post On

1 Comment

  1. Jaap, zoals je weet doe ik niet aan ramptoerisme!!

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *